Sagu

İslamiyet öncesi Türk edebiyatında, "Yuğ"adı verilen cenaze törenlerinde ölen kişinin ardından duyulan acıyı, onun kahramanlığını ve erdemlerini dile getiren şiirlerdir.

Bu şiirleri söyleyen ozanlara o dönemde Kam, Baksı, Şaman veya Ozan denilirdi. Genellikle kopuz eşliğinde söylenir.

Biçim Özellikleri:

Nazım birimi: Dörtlük.

Ölçü: Yedili hece ölçüsü.

Uyak düzeni: aaab (düz uyak).

Diğer Dönemlerdeki Karşılığı:

Halk Edebiyatı'nda: Ağıt

Divan Edebiyatı'nda: Mersiye

📖 Örnek: Alp Er Tunga Sagusu

Bu türün en bilinen örneğidir:

Alp Er Tunga öldü mü? Issız acun kaldı mı? Ödlek öcün aldı mı? Şimdi yürek yırtılır.

(Günümüz Türkçesi: Alp Er Tunga öldü mü? Kötü dünya kaldı mı? Zaman öcünü aldı mı? Şimdi yürek yırtılıyor.)